آموزش احترام به بزرگترها

تقویت رفتارهای مثبت بچه ها در کنار افراد مسن

احترام آیا اصلاً باید رابطۀ بزرگتر – کوچکتر را به بچه ها یاد داد ؟ جواب مثبت است . خب به چه روشی ؟ …  با رفتار خودمان !  حالا توضیح می دهیم خدمتتان…

در قدیم به ندرت دیده می شد که کودکان و نوجوانان ، رفتارهای بی ادبانه یا خصمانه نسبت به بزرگترها داشته باشند ولی متاسفانه زمانه عوض شده و گاهی شاهد بی احترامی به شکل های مختلف به بزرگترها هستیم که بارزترین شکل آن ، بی اعتنائی است .

آموزش احترام را باید زود شروع کرد

بدون شک ، این آموزش باید از دوران کودکی شروع شود ، وقتی کودک ما می بیند که ما با تمام وجود به بزرگترها – چه آشنا و چه غریبه – اهمیت می دهیم ، او نیز این رفتار ما را خواهد آموخت.

پس نقش ما به عنوان الگوی یادگیری کودکان بسیار مهم است . این جملۀ کلیدی را فراموش نکنید که طوری رفتار کنیم که دوست داریم فرزندانمان رفتار کنند.

به فرزندانمان اجازه دهیم که اوقات بیشتری را با افراد مسن از جمله پدربزرگ و مادربزرگ بگذراند و دربارۀ ارزش بزرگترها با فرزندمان صحبت کنیم و بگوئیم که تجربۀ فراوان بزرگترها ، دید فوق العاده ای به آنها داده است که می توانند مشاورهای بسیار خوبی برای ما باشند .

فرزندان ما در کنار بزرگترها ، حرفهای خوب زیادی یاد خواهند گرفت ، رفتارهای مودبانه و موقرانه خواهند آموخت ، کنترل بهتری روی رفتار و گفتار خود خواهند داشت ، صبور تر و آرام تر خواهند بود ، مدیریت مالی بهتری پیدا می کنند و همچنین می آموزند که به همه مردم ، فارغ از هر نوع تقسیم بندی اجتماعی ، احترام بگذارند.

بزگترها ، عاشق وقت گذراندن با کودکان و نوجوانان هستند ، با تشویق کودکان خود برای گذراندن وقت با بزرگترهای مورد اعتماد ، آیندۀ آرامتری را برای فرزندان خود تضمین کرده اید.

آموختن مهارت گفتگوی خوب به فرزندان

اطمینان حاصل کنید که فرزند ما می داند چگونه به درستی با بزرگترها صحبت کند. به عنوان یک قاعدۀ کلی ، توضیح دهید که همیشه بهتر است  نام شخص با آقا یا خانم همراه باشد ؛ استفاده از کلمات “لطفاً” ، “متشکرم” و ” متاسفم” فراموش نشود . به هیچ عنوان نباید صحبت یک بزرگتر را قطع کرد و هرگز نباید حتی اگر حین صحبت با بزرگتر ها حوصله شان سر رفت ، علامتی نشانگر دلزدگی از خود نشان دهند. حین مصاحبت با بزرگترها لبخند بزنند ، همواره ارتباط چشمی داشته باشند ، از کلمات عامیانه استفاده نکنند و قطعاً استفاده از زبان مبتذل ، کاملاً غیر قابل قبول است . البته مجدد یادآور می شویم که صِرف گفتن موارد بالا به بچه ها و عامل نبودن خودمان به این موارد ، هیچ نقشی در تربیت آنها نخواهد  داشت و ما آب در هاون کوبیده ایم. وقتی من در کنار پدرم ، حوصله نیم ساعت گپ را ندارم و همیشه از  این امر گریزان هستم ، نباید توقع داشته باشم که دختر ۶ ساله ام ، همین رفتار توهین آمیز را با پدر من نداشته باشد!

 

تشویق رفتارهای مثبت

رفتارهای مثبتی که می توان به فرزندان آموخت از دادن جا در اتوبوس یا مترو شروع می شود و می تواند شامل باز نگه داشتن در برای افراد مسن ، کمک برای برداشتن کالا در قفسه های فروشگاه ، کمک به جابجائی اقلام خریداری شده ، اظهار همدردی و شنیدن سخنان آنها و تا حتی یک لبخند و یا کلمه محبت آمیز باشد.

وقتی ادب و متانت فرزندمان را در کنار بزرگترها دیدیم ، حتماً این رفتار را تشویق کنیم و به او بگوئیم که چقدر به او افتخار می کنیم .  یادمان نرود که این راهی است که خودمان نیز خواهیم رفت و دوست داریم نوه های ما با ما این طور رفتار کنند . پس دانه ای که امروز می کاریم ، چند دهه بعد به گُل خواهد نشست.

راستی ذکر این نکته هم خیلی مهم است که باید به فرزندانمان بیاموزیم که در مورد احترام به بزرگترها هیچ استثنائی وجود ندارد یعنی باید به بچه ها بیاموزیم – البته در مرحله اول با رفتارمان – که حتی اگر یک بزرگتر خیلی هم خوب نبود و قبلاً روی خوشی به ما نشان نداده بود ، دلیل نمی شود که ما به او بی احترامی یا بی اعتنائی کنیم . بزرگترها همواره محترم هستند .

فراموش نکنیم که بچه ها هر کسی را که دوست دارند ، حرفش را گوش می کنند . بچه ها از سر و کول مادربزرگ بالا می روند ، با او شوخی  می کنند ولی به او احترام هم می گذارند و حرفش را بی چون و چرا گوش می کنند . دقت کرده اید وقتی که مادربزرگ ها خواب هستند ، بچه ها خودشان محیط را ساکت نگه می دارند!

یادآوری این نکات خالی از لطف نیست!

اساساً بچه ها دائماً در حال مقایسۀ خود با بزرگترها هستند ، و این مقایسه متاسفانه به دلایلی در بچه ها ایجاد احساس ترس می کند : صدای بلند پدر ، صدای بلند راه رفتن مادر در خانه و … حالا شما پدر و مادرهایی را در نظر بگیرید که فریاد می کشند ، فحش می دهند یا کتک می زنند . متاسفانه عکس العمل بچه ها در برابر این عوامل چیزی نیست بجز شب ادراری و لکنت زبان

حتی مشاجره و دعوای سادۀ پدر و مادر که هیچ ارتباطی به بچه ها ندارد ،می تواند باعث شب ادراری و یا لکنت در بچه ها شود، یادمان نرود بچه ها به مشاجرات ما عادت نمی کنند ، اگر این دعواها برای ما عادی شده باشد یا حتی بصورت چاشنی زندگی ما در آمده باشد! برای بچه ها چنین نیست . بچه ها عادت به بزرگنمائی همه مشاجره ها دارند . این بزرگنمائی خواب آنها را به هم می ریزد و گاهی کار به خیسی رختخواب می انجامد!

 

بچه ها در برابر قدرت نمائی بزرگترها عمدتاٌ دو نوع عکس العمل نشان می دهند که متاسفانه عادت به هر دو ، در بزرگسالی انعکاس بدی در زندگی آنها خواهد داشت: تسلیم یا اعتراض

تسلیم : این گونه بچه ها همواره تا آخر عمر تسلیم خواهند بود و نمی توانند حقشان را بگیرند .

اعتراض :  بچه ها عادت می کنند در برابر همه چیز اعتراض کنند . هیچگاه کارمند و شریک خوبی نخواهند بود و حتی از دست عوامل طبیعی هم معترض خواهند بود … خدا به داد خانواده شان برسد!

سخن پایانی

یاد دادن احترام به بزرگترها ، در فرزندان ، اتفاقی نیست که یک شبه بیافتد ، این روند مداوم است و فرایندی است که باید طی سالها ادامه پیدا کند. احترام به بزرگترها یک ” مهارت زندگی ” است که ما به عنوان والدین به آنها می آموزیم و این آموزش به آنان تفهیم خواهد کرد که ” من مرکز جهان نیستم ” و ” من یک نفر در میان بقیۀ مردم هستم و باید با تعامل خوب با آنها زندگی کنم” .
یقیناً با شروع زود هنگام آموزش احترام و الگوی خوبی برای بچه ها بودن ، فرزندی مودب و مهربان خواهیم داشت که باعث افتخار ما خواهد شد.

نمایش بیشتر

ژاکت

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است. چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است و برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز و کاربردهای متنوع با هدف بهبود ابزارهای کاربردی می باشد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن