جوانان و نوجوانان و بزهکاری

نقش پدر و مادر در بزهکاری نوجوانان و جوانان

بزهکاری دعوای ما پدر و مادرها در منزل باعث انحراف نوجوانان و جوانان ما می شود ، نبودن عاطفه در منزل ، نداشتن گوش شنوا ، نداشتن فضای اختصاصی امن برای جوان و نوجوان ، چک کردن مدام و امثال آن ، آرامش یک نوجوان یا جوان را می گیرد و عامل شروع هر نوع انحراف و بزهی است .

عوامل خانوادگی پس از عوامل ژنتیکی مهم ترین عامل اختلال سلوک و پرخاشگری شمرده می شود . اصولاً والدین طرد کننده ، القا کننده پرخاشگری در جوانان هستند .

پرخاشگری نوجوانان

پرخاشگری و اختلال سلوک در نوجوانان معمولاً به ۴ صورت بروز و ظهور پیدا میکند : حیوان آزاری – تخریب اموال – سرقت و فریبکاری و نقض مقررات جامعه

پرخاشگری معمولاً بین ۱۰ تا ۱۶ سالگی ظهور می یابد و بعد از ۱۶ سالگی می تواند ضد اجتماعی باشد .

از نظر ژنتیکی ، پرخاشگری در میان دوقلوهای یک تخمکی بیشتر است . همچنین اختلال سلوک و پرخاشگری افراطی می تواند ناشی از کمبود ترشح هورمون سروتونین باشد.

فضای نامساعد خانواده و تجربه دعوای مستمر والدین ، دیده نشدن ، تحقیر و قضاوت و … از عوامل اصلی بروز پرخاشگری و لجبازی در نوجوانان است .


نوجوان ما به تلافی برخوردهای منفی ما والدین و دیده نشدن ، شروع به لجبازی می کند ، دائماً جرّ و بحث می کند و با بزرگتر شدن ، این رفتار به صورت بی اعتنائی به قوانین خانه و سپس به قوانین اجتماع بروز پیدا می کند.

یکی از تعاریف فرار نوجوان از منزل ، میل به رهائی از قید خانواده ای است که سخت گیری های افراطی دارد.

چند توصیه به والدین در برابر نوجوانان پرخاشگر

۱- اکیداً تنبیه نکنید ! مطمئناً تنبیه علاوه بر اینکه مشکلی را حل نمی کند ، گره را کورتر خواهد کرد.

۲- ایجاد جوّ صمیمی در خانواده  و ایجاد حسّ اعتماد بین اعضای خانواده ۳- ارائۀ سرمشق های مناسب ( البته این کار باید بسیار با ظرافت انجام پذیر تا مبادا رنگ و بوی مقایسه پیدا کند ، مقایسه هم شرایط را بسیار پیچیده تر خواهد کرد)

۴- ایجاد فضای تعامل خانوادگی : در بسیاری از موارد ، دلخوری ها با یک گفتمان ساده قابل حل است ولی وقتی به آن زمان می خورد و بیان نمی شود ، به یک گره تبدیل می شود و در این دلخوری ناشی از بیان نکردن ناراحتی ، به مرور برای نوجوان ما تبدیل به یک گلایۀ مانا می شود.

۵- توضیح در مورد نتایج رفتارهای پرخاشگرانه : بیان عواقب پرخاشگری و عدم پیروی از قوانین جامعه ، می تواند برای پیشگیری از برخی از رفتارهای پرخاشگرانه مناسب باشد ولی قطعاً راه درمان ریشه ای نیست.

۶- آموزش بالا بردن صبر و طاقت و یاد گیری جلوگیری از زود عصبانی شدن. گاهی آستانۀ تحمل پائین نوجوان ما – که به احتمال بسیار زیاد از ما والدین به ارث برده یا یاد گرفته است ! – می تواند عامل بروز و ظهور رفتارهای پرخاشگرانه باشد.

 

اشاره ای به افسردگی در نوجوانان

یکی دیگر از بروندادهای رابطه ضعیف والدین با نوجوانان ، بروز افسردگی در آنهاست . عمدتاً به اضطراب بی دلیل و مستقل از موقعیت زمانی و مکانی که بیش از ۶ ماه ادامه داشته باشد ، افسردگی گفته می شود و عمدتاً با مشکلاتی نظیر بی قراری ، تندخوئی ، کم خوابی و عدم لذت از شرایط موجود همراه است . اصولاً یک نوجوان سالم همیشه باید ته دلش یک حبّه قند آب شود ! یعنی یک شادی و  خوشحالی درونی بی دلیل ؛ در غیر این صورت احتمال بروز افسردگی نوجوانی وجود دارد .

 

عدم اعتنای والدین به نوجوان ، کم محلی ، تند خوئی با او ، نادیده گرفتن تلاشها و پیشرفتهای او و امثال آن به نوجوان این حس را می دهد که دچار رها شدگی توسط خانواده شده است و این موضوع می تواند بهانۀ خوبی برای شروع افسردگی باشد . در این مقاله قصد توضیح مفصّل دربارۀ افسردگی را نداریم ، چراکه جداگانه توضیح خواهیم داد . فقط قصدمان این بود که شما والدین عزیز را از برخی رفتارهای سرد و یا دخالتهای افراطی ، با ذکر عواقب آن بر روحیه نوجوانانمان ، برحذر داریم .

سخنی با والدین عزیز

نگرانی شما را درک می کنم ولی فراموش نکنید که دغدغۀ نوجوان و جوان ایرانی ، موفقیت تحصیلی و شغلی است . یادمان نرود که بسیاری از دانشجویان موفق و ممتاز دانشگاه های اروپا و امریکا را جوانان ایرانی تشکیل می دهند همچنین در ورزش و هنر ، انصافاً که این عزیزان آبروی ما را حفظ کرده اند ؛ پس به جای هر نوع اتهامی ، باید به وجود با ارزش آنها افتخار کنیم .

جوان و نوجوان نازنین ما که با اندک امکاناتی که ما در اختیارش قرار دادیم ، این همه موفق بوده و همیشه هم در اخلاق و هم در درس و هم در ورزش و هنر و کار موفق بوده ، بجای تَشَر و اخم و وارسی ، تشویق و آفرین می خواهد .

تا حالا از خودتان منصفانه پرسیده اید که خودِ شما وقتی در این سن بودید ، از پسر و دختر نوجوان یا جوانتان بهتر بودید ؟! آیا از آنها نسبت به حرف پدر و مادر ، حرف شنو تر بودید ؟! انصافاً نبودید! آنها خیلی بهتر و دقیق تر و حرف شنو تر از ما هستند ، هر خُرافه ای را نمی پذیرند ، به هر چیزی بیشتر از ما ، فکر می کنند و … پس خواهش می کنم ، بیشتر از قبل ، به آنها احترام بگذاریم و تشویقشان کنیم . همۀ ما در هر سن و سالی که هستیم ، به ” دیده شدن ” نیاز داریم ، نوجوان ها و جوان ها خیلی بیشتر ! به جای اینکه ذره بین در دست بگیریم و فقط عیب های آنها را پیدا و بزرگنمائی کنیم ، حُسن ها و توانمندی هایشان را پیدا کنیم و با تشویق ، روی آن توانمندی ها تمرکز کنیم .

 

همه قرار نیست در درس موفق و درخشان باشند ، شاید فرزندان ما در نقاشی یا موسیقی توانا باشند، پس دنبال توانائی های او بگردیم و فقط روی آن متمرکز باشیم.

درسها هم نسبت به زمان ما انصافاً خیلی سخت تر شده اند ، اصلاً قابل مقایسه نیستند ، مائی که در زمان نوجوانی و جوانی از درس جبر نمره ۷ گرفتیم ( نگران نباشید ، بین خودمان می ماند! ) الان اگر جای پسر و دخترمان بودیم ، احتمالاً بالاتر از ۱ نمی شدیم! حالا که نوجوان نازنین ما نمره ۱۷ گرفته ، چرا او را تنبیه و تحقیر می کنیم ؟!

امکانات خاصی که در اختیارش نمی گذاریم ، پس حداقل مهربان باشیم!

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *